bir kadına "abla" demek bende kapı açıyor. "abla naptın", "kolay gelsin abla" — bu kelime çıkınca rahat, doğal olabiliyorum. ama isimle konuşmam gerekse o rahatlık kaçıyor; "selen naptın", "kolay gelsin ayşe" deyince fazla samimi, laubali, ayıp gibi geliyor. abla bir kalkan yani. geçen markete yeni giren biriyle sohbet ettik, iyi anlaştık, derken "abla deme, sen 18sin ben 19" dedi. bir an ne diyeceğimi şaşırdım — çünkü ismiyle çağırsam sanki başka bir şey çağrıştıracak, yanlış anlaşılacak. o günden beri sadece "selamün aleyküm"e geçtim. ve fark ettim ki bu sadece o kız değil: yaşıtım, tanıdığım, herhangi bir kadın — "abla" diyemeyeceğim biri olduğunda ne diyeceğimi bilemiyorum. o kelime elimden alınınca çıplak kalıyorum.